Op 14 mei 1969 ondertekenden Nederland en Marokko in Den Haag een officieel wervingsverdrag. Hoewel al voor 1969 Marokkanen naar Nederland migreerden, markeert deze datum een belangrijke gebeurtenis in de Marokkaanse geschiedenis in Nederland. Ter gelegenheid van deze gebeurtenis is Dakira (Arabisch voor geheugen/mémoire) officieel op 15 september in Amsterdam opgericht. Dakira is een initiatief van Marokkaanse organisaties en kaders actief op het gebied van belangenbehartiging, religie, kunst en cultuur. Dakira beoogt 40 jaar Marokkaanse migratie, geschiedenis en geheugen in Nederland onder de aandacht te brengen,.

Met bijna 330.000 personen is de Marokkaanse gemeenschap de derde migrantengroep in Nederland. Meer dan de helft van de Marokkanen is geboren in Marokko en behoort tot de eerste generatie. De Marokkaanse migratie naar Nederland begon in het begin van de jaren ’60 van de vorige eeuw als gevolg van de naoorlogse economische groei en een tekort aan ongeschoolde arbeidskrachten. De Nederlandse en Marokkaanse overheid én de arbeidsmigranten zelf gingen uit van een tijdelijk verblijf in Nederland. Door de economische recessie, de beperking van arbeidsmigratie naar Nederland en de politieke instabiliteit in Marokko besloten veel Marokkaanse arbeidsmigranten niet terug te keren naar het land van herkomst. Hoewel de Nederlandse overheid een wervingsstop afkondigde, bleef de Marokkaanse migratie naar Nederland aanhouden, in de jaren ’70 in de vorm van gezinshereniging en vanaf de jaren ’80 in de vorm van huwelijksmigratie.
Deze geschiedenis kan niet geïsoleerd worden gezien van het land waar het zich heeft afgespeeld en is onderdeel van de moderne geschiedenis van Nederland.
Immers de migratie uit Marokko heeft niet alleen de persoonlijke levens van de eerste gastarbeiders en hun gezinnen veranderd maar is ook het straatbeeld en het maatschappelijke en politieke debat in de Nederlandse samenleving permanent veranderd. Oftewel; 40 jaar geschiedenis en geheugen van Marokkaanse migratie in Nederland