4 oktober 1975
30 Marokkanen trotseren de intimidatie van hun ambassade en gaan in de Amsterdamse kerk"de Duif" in hongerstaking o.l.v. het KMAN.
Zij protesteren hiermee tegen de corruptie van en door de ambassade (personeel) die valse paspoorten uitgeeft, waardoor veel Marokkaanse arbeiders niet gelegaliseerd konden worden. Zij eisen:

• 1. nieuwe paspoorten
• 2. legalisatie van de illegale arbeiders zonder voorwaarden
• 3. gelijke rechten voor Nederlanders en buitenlanders (o.a. het recht op een bewijs van onvermogen, recht op beroep en recht op uitkering)
• 4. geen uitzetting van illegale collega’s.

Dankzij de hongerstaking van deze groep verkregen meer dan 200 Marokkanen een geldig paspoort. Door het Ministerie van Justitie werden een aantal toezeggingen gedaan t.a.v. de legalisatie (waaronder de annulering van de "rode kruizen". Nadat ze een belangrijk succes geworden was, werd deze hongerstaking, die 7 dagen geduurd had, beëindigd.

1 november 1975
komen 120 Marokkaanse arbeiders meer dan ooit met uitzetting bedreigd o.l.v. het KMAN in actie. Zij bezetten de Islamitische moskee en sturen een brief naar staatssecretaris van Justitie Dhr. Zeevalking (D'66.). 7 november verhuizen ze naar de Mozes en Aaronkerk en beginnen daar een hongerstaking, een tweede brief aan Dhr. Zeevalking volgt op 8 november. Bemoedigd door de actiebereidheid in Amsterdam gaan ook in Utrecht en Den Haag groepen van 30 Marokkaanse arbeiders in hongerstaking in kerken. Politieke partijen, vakbonden, Raad van Kerken verklaren zich solidair.

14 november 1975
Volgt een gesprek van de stakers, het stuurcomité en PPR-kamerlid Dilia van der Heem met Dhr. Zeevalking. De staatssecretaris doet enkele toezeggingen t. a. v. versoepeling van de regeling:

• de hongerstakers zullen niet door de politie maar door een interdepartementale commissie in Den Haag in behandeling worden genomen. De legaliseringprocedure zal worden begeleid door leden van de 2e Kamerfracties van PPR en PSP.
• lopende de procedure zullen er geen uitzettingen plaats vinden.
• het Ministerie van Justitie zal contact opnemen met de Marokkaanse ambassade om ervoor te zorgen dat alsnog ingeleverde valse paspoorten als bewijs van aanwezigheid in Nederland kunnen gelden.
• als bewijsmiddelen dienen: alle stukken die voorzien zijn van naam en datum.
• mochten er mensen afgewezen worden, dan zullen zij niet gearresteerd worden. Zij zullen dan een schriftelijk verzoek krijgen om het land binnen 14 dagen te verlaten.
• humanitaire overwegingen kunnen, zoals de regeling aangeeft, redenen vormen voor legalisering.
• Naar aanleiding hiervan stoppen de Marokkaanse arbeiders met hun hongerstaking op 15 november. Zij blijven als groep in de kerken om de praktische uitwerking van de toezeggingen af te wachten.

15 november 1975
Een tweede bedrijfsbezetting, ditmaal te Rotterdam. De arbeiders dwingen zo hun baas hen een werkgeversverklaring te verschaffen.

9 december 1975
De eerste stakers gaan met hun dossiers naar de vreemdelingenpolitie. De versoepelingen blijken in de praktijk niets waard te zijn. De werkgeversverklaring blijft het centrale bewijsstuk. Tegen de belofte in worden er 4 uitwijzingsstempels gegeven. Er wordt dan ook besloten dat er verder niemand naar de politie gaat. "Men stapt uit de procedure."

11 december 1975
Open briefnaar de regering, 2e kamer en kranten. Petitie ondertekend door belangrijke personen voor het komende spoeddebat in de 2e kamer.

18 december 1975
Spoeddebat op verzoek van PSP en PPR. Er worden 2 moties ingediend: één ter legalisering van de actievoerenden Marokkanen, één ter algehele legalisatie. Deze moties werden alleen gesteund door PSP, PPR, CPN en Imkamp van D'66 en dus verworpen.

19 december 1975
Wendt ( Ambtenaar van Justitie) komt terug uit Chili en zegt persoonlijke steun toe. Afgesproken wordt om op 23 december 25 dossiers aan hem voor te leggen zon- der dat hij er al definitief over beslist

6 januari 1976
Zeevalking besluit een andere procedure toe te passen voor de 182 o.a. door toedoen van de landelijke Raad van Kerken. Dit houdt in: het aanvragen van een verblijfsvergunning kan nog tot 17 januari 1976, geen uitwijzing hangende de procedure, afgewezenen kunnen in beroep gaan waarbij ze schorsende werking krijgen (ze kunnen hun beroep in Nederland afwachten).
In gesprekken met o.a. Amnestie International en de Raad van Kerken vraagt Zeevalking om meer informatie over repressie in Marokko i.v.m. gevaar van gevangenschap voor actievoerenden Marokkanen bij uitzetting.

8 januari 1976
Gesprek met Wendt: de indruk dat het Ministerie bereid is de zaak van de 182 tot een goed einde te brengen, wordt nog meer bevestigd. De stakers kunnen werk en huisvesting zoeken.

Van 12 tot 17 januari gaan ze opnieuw naar de politie. Vanaf die tijd zoeken ze intensief werk en onderdak. Onderdak vinden ze, bijna allen ook werk.

april 1976
Ook in de enorme demonstratie van meer dan 10.000 buitenlandse, arbeiders in Utrecht tegen de nieuwe wet buitenlandse arbeiders van Boersma werd aandacht besteed aan de illegalen, evenals in de gesprekken met de hearingski van de 2e kamer, tijdens het oplaten van 10.000 ballonnen op het Binnenhof in september 1976.

11 juni 1976
Zone' de betrokkenen eerst te informeren publiceert Zeevalking een brief aan de Vaste Kommissie van Justitie uit de 2e kamer, waarin hij meedeelt niet tot collectieve legalisatie van de 182 over te gaan. 'Hij gelooft niet in het gevaar dat ze in Marokko zouden lopen en verkreeg die Informatie van de Nederlandse ambassade in Marokko tijdens een lunchgesprek. Ook stelt hij dat collectieve legalisatie van de 182 op een generaal pardon zou neerkomen, wat weer nieuwe illegalen zou aantrekken. Alle hongerstakers die afgewezen worden, kunnen daar tegen in beroep gaan.

26 juni 1976
In een 'hitte van meer dan 30 graden Celsius demonstreren enkele honderden mensen in Den Haag tegen uitwijzing van de 182.

14 augustus 1976
Solidariteitsacties in 10 steden rond de 182. Er ontwikkelt zich een breed steuncomité van leden van politieke partijen, buitenlandse en andere organisaties: Nationaal Solidariteit comité 182.

2 oktober 1976
Massale demonstratie en manifestatie van ca. 1000 mensen in Amsterdam onder de leus: 182 blijven, Amicales weg!

14 december 1976
Hoorzitting met de vaste 2e Kamercommissie en de advocaten die de zaken van de 182 en ruim 800 anderen, die allen in beroep zijn gegaan tegen een afwijzing. De Kommissie besluit met Zeevalking te praten. Dat gesprek vindt 24 februari 1977 plaats; Zeevalking reageert geheel afwijzend.

Op 14 mei 1977 en 10 december 1977 nemen de 182 deel aan de manifestaties rond het regularisatieschandaal in Amsterdam.

Begin januari 1978
Bekend word dat het proces van de 182 op 9 februari a.s. zal beginnen. Hieraan voorafgaand zullen de advocaten van de groep van 1000 opnieuw een gesprek hebben met de Vaste Kamercommissie van Justitie. Hierop organiseren het Nationaal Solidariteit Comité van de 182, het KMAN, de HTTB en de Pakistan Welfare Association (PWA) samen met de advocaten een demonstratie en manifestatie voor 28 januari, picket-lines op 1 en 9 februari.

28 januari 1978
Grote demonstratie in Den Haag. De 182 en meer dan 1000 buitenlanders nemen deel. Petities worden aangeboden op het Binnenhof aan het Ministerie van Justitie.  s'avonds wordt een grote protestbijeenkomst gehouden in de Amstelkerk, waar verschillende sprekers van politieke partijen het woord voeren.

1 februari 1978
Picet- line op Het Binnenhof ter ondersteuning van een gesprek dat plaats vindt tussen advocaten en de Vaste Kamercommissie van Justitie. Een zwartboek wordt aangeboden waarin nogmaals de onrechtvaardigheden in de regularisatie regeling uitvoerig wordt beschreven.

9 februari 1978
Er vindt een zitting plaats in het kader van het proefproces van de 182 bij de Raad van State. Tot diep in de nacht worden getuigen-deskundigen gehoord, waaronder het FNV, Amnestie International en de Raad van Kerken. Zij betogen dat de 182 recht hebben op een verblijfsvergunning door jarenlange arbeid hier en gevaar bij terugkeer naar Marokko. De Raad van State besluit als slot de Hoge Commissaris van Vluchtelingen van de V.N. op te roepen om een oordeel te geven over gevaar bij terugkeer naar Marokko.

Tussen de eerste hoorzitting in februari en de getuigenis van de Hoge Commissaris van Vluchtelingen in maart speelt het geval van Aanzi Abdeslam. Aanzi is rond februari door de Vreemdelingenpolitie uitgezet, omdat hij 'op verdachte wijze' heeft gekeken naar de bagage van toeristen op het Centraal Station. In Marokko werd Aanzi ondervraagd en vastgehouden op grond van deelname aan de hongerstaking in Nederland.
Amnestie International bracht de feiten over Aanzi's aanhouding in Marokko in bij de getuigenverklaring van de Hoge Commissaris van Vluchtelingen van de N.V. Deze feiten werden op de zitting aangehoord maar niet meegenomen in de uitspraak omdat ze formeel te laat ingebracht waren.
De uitslag van het proefproces is negatief; de vele malen aangegeven risiko's voor de Marokkanen bij terugkeer in Marokko gelden volgens de Raad van State niet. De individuele beroepsprocedures gaan door.

20 april 1978
Raad van State doet de uitspraak deze groep van 182 niet te legaliseren. De vele malen aangegeven risico’s voor de Marokkanen bij terugkeer in Marokko gelden volgens de Raad van State niet.

april 1978
In een en uitzending van Vara-Visie over de 182 doet Minister Van Agt de uitspraak:"Menselijkheid is altijd een wezenlijk bestanddeel geweest van het vreemdelingenbeleid". Bij risico's i.v.m. terugkeer naar Marokko zou de 132 het voordeel van de twijfel gegund moeten worden, aldus Van Agt.

juni 1978
Er treedt een verscherping op van het politieoptreden. Paspoorten worden ingenomen van 6 Marokkaanse hongerstakers uit Utrecht met de mededeling dat zij het land vóór 1 augustus moeten verlaten.

7 juli 1978
Staatssecretaris van Justitie, Mevrouw Haars benadrukt in een Vara-Visie uitzending de uitspraak van de Raad van State. Het uitgebreide rapport van Amnestie International over de risico's van de 182 bij terugkeer in Marokko legt Mw. Haars naast zich neer.

vanaf 16 juli 1978
2 groepen, in totaal 50 van de 182 Marokkanen gaan elk opnieuw een week in honger staking in de R.K.Kerk De Duif uit protest tegen het onmenselijke besluit van staat, secretaris Haars om hen uit te wijzen. Zij doen dit in een kerkgebouw omdat zij daarmee bescherming vinden tegen de dreigende arrestaties.

op 28 juli 1978
verschijnt een advertentie in de Dagbladen De Volkskrant, Trouw en De Waarheid, waa in 500 bekende Nederlanders Haars vragen om een verblijfsvergunning.

2 augustus 1978
Staatsecretaris Haars komt terug van vakantie en zegt toe overleg te voeren met personen en instanties waaronder Amnestie International alvorens een definitieve beslissing te nemen. Overleg wordt gevoerd met fracties van het CDA, de VVD en de PvdA en D'66. Op het verzoek van de betrokken Marokkanen tot een gesprek reageert zij negatief

3 augustus 1978
De Kamerfractie van D'66 heeft zich voorstander verklaard van het verlenen van een verblijfsvergunning aan de 182. En wel op grond van nieuwe feiten die een afwijzende beslissing wel bijzonder onrechtvaardig maken:

• hardere houding Marokko
• vrijwel alle betrokkenen hebben vastwerk
• ook de vakbonden willen deze werknemers graag in Nederland houden.

D'66 is geen voorstander van een generaal pardon. Zij staat geheel achter de regularisatiemaatregel, maar bij interpretatie daarvan dient onrecht vermeden te worden. De wet dient humaan gehanteerd. De Jongerenorganisaties Arjos, DS70-jon: geren, Jonge Socialisten, KVPjo.,
PPRjo., en PSPjo., dringen er ineen brief aan Haars bij de regering op aan de 182 een verblijfsvergunning te geven op humanitaire gronden.
 
4 augustus 1978
Mw. Haars heeft het besluit genomen dat de stakers vóór 10 augustus het land uit' moeten zijn. Onmiddellijk begint er een hongerstaking van solidaire Nederlanders. De groep is breed samengesteld: mensen uit kerkelijke organisaties, welzijnsinstellingen, politieke partijen, actiën basisgroepen. Verklaring Nederlandse hongerstakers: "De ernst van de situatie waarin de Marokkaanse hongerstakers op dit moment verkeren is voor ons reden hun hongerstakingen voort te zetten. Door voortdurend in de kerk aanwezig te zijn willen wij de 182 ook beschermen. Onze overtuiging dat hun eisen moeten worden ingewilligd heeft ons tot dit vergaande actiemiddel doen besluiten".In de brief aan de Tweede Kamer, waarin staatssecretaris Haars haar besluit toelicht stelt zij o.a. ten aanzien van onaanvaardbare risico's in Marokko: "uit de mij ter beschikking staande. Gegevens is niet gebleken dat van zodanig onaanvaardbare risico's sprake zou zijn ...""van nieuwe feiten of omstandigheden is mij niet gebleken"Lange duur van de gehele procedure mag nimmer een argument zijn om vergunning tot verblijf te verlenen .De eerbiediging van een rechterlijke uitspraak vormt in hoogste instantie een essentieel element van onze rechtsstaat. CPN- Kamerlid Joop Wplff tekent protest aan tegen het besluit.

In het A.R.-weekblad Nederlandse Gedachten wordt twijfel uitgesproken tegen het beleid van Mw. Haars. Men vraagt, zich af, of het vreemdelingenbeleid wel overeenstemt met het CDA- programma. De ARJOS oefent scherpe kritiek uit op het optreden van Mw. Haars.

De Raad van Kerken doet bij monde van de heer Fiolet voorstellen aan Mw. Haars, die hij in het belang van de 'Marokkanen niet verder wil toelichten. Hij heeft van de staatssecretaris de verzekering gekregen, dat de politie in geen geval Marokkanen uit de kerk De Duif zal halen. De reactie van de 182 en de solidaire organisatie vanuit De Duif:"Wij zijn bijzonder verontwaardigd over de beslissing van de staatssecretaris om de 182 uit te wijzen. Wij zullen ons hier niet bij neerleggen, integendeel, wij nemen de verantwoordelijkheid de Marokkanen te blijven beschermen en ondersteunen. De staatssecretaris is in haar beslissing volledig voorbijgegaan aan humanitaire omstandigheden en risico's voor de betrokkenen in Marokko. I.p.v. illegale (koppel)bazen aan te pakken blijven deze illegale arbeiders het slachtoffer".Er werden nieuwe acties aangekondigd.

5, augustus 1978
Staatssecretaris Haars zegt ineen uitzending van Avro's televisie: "IK heb me zeer uitvoerig geïnformeerd alvorens tot uitwijzing te beslissen". Zij zegt geen enkel argument te kunnen vinden om deze mensen hier te laten blijven. Ze vraagt slechts 2 gevallen waaruit de risico’s van de 182 bij terugkeer zouden blijken. Hiermee gaat ze volledig voorbij aan de gegevens die Amnestie International in rapporten en gesprekken heeft overlegd.

6 augustus 1978
In de kek  De -Duif vindt een oecumenische kerkdienst plaats. Drie CDA-kamerleden, De Korte, Mommersteeg, v.d.Broek, wonen deze dienst bij. De actie 'Kaars voor Haars' gaat van start.
Sinds het besluit van Mw. Haars van. vrijdag 4 augustus tot uitwijzing komen er veel solidariteitsverklaringen binnen. Vanuit alle groeperingen uit de Nederlandse bevolking, waaronder veel ondernemersraden en bedrijfsledengroepen.

Sinds 7 uur 's avonds gaan 7 Groningers in hongerstaking op het bordes van het Groningse stadhuis, op initiatief van het KMAN Noord-Nederland.

7 augustus 1978
Het FNV zegt op een persconferentie in De Duif via onder meer het Internationaal Verbond van Vakverenigingen en de Internationale Arbeidsorganisatie in Geneve de problemen van de Marokkanen aan de orde te zullen stellen. De open brief aan de Tweede Kamerleden, geschreven namens de 182 en de solidaire organisaties, waaronder het FNV en de PvdA, wordt op de persconferentie overlegd. Hierin worden de argumenten m.b.t. rechtsongelijkheid en precedentwerking weerlegd en nogmaals de• -nadruk gelegd op de humanitaire aspect. Ook overlegt Amnestie op de persconferentie een Open Brief gericht aan de Tweede Kamer, waarin ze een gedeelte van de informatie over het gevaar in Marokko, welke aan staatssecretaris Haars was aangeboden, prijsgaven.

8 augustus 1978
Omdat het ultimatum voor de eerste groep van de 182 op woensdagavond 9 augustus afloopt, start er een continu -kerkdienst op dinsdag, middernacht in de Kerk De Duif, ter bescherming van de bedreigde groep. Verantwoording continu -dienst:
Iedereen die in de kerk vertoeft heeft het gevoel van uiterste nood. Onder deze dreiging hebben we gemeend de bescherming te moeten uitbreiden. De staat geeft de kerk de mogelijkheid ongestoorde godsdienstoefeningen te houden. Van dit recht zijn we nu gedwongen gebruik te maken. In de bijgebouwen vindt de Ramadan plaats.

Brief CDA- fractie Amsterdam aan staatssecretaris Haars, waarin het verzoek tot heroverweging van haar beslissing op humanitaire gronden. "Het lot van de groep Marokkanen in De Duif vervult ons met zorg. Aanleiding hiervoor is m.n. de omstandigheid, dat de gebreken in het bewijs dat betrokkenen gedurende de voor legalisering van hun verblijf in Nederland vereiste termijn hier te lande werkzaam zijn geweest, minder aan deze buitenlanders doch eerder aan Nederlandse werkgevers of koppelbazen te wijten zou kunnen zijn".

9 augustus 1978
Op de dag dat het ultimatum afloopt doen de fractievoorzitters van CDA en VVD het voorstel met positief advies van Mw. Haars aan de Ministerraad de uitzetting uit te stellen tot na de beslissing van de Raad van State over de eerstvolgende te behandelen groep. Reactie van de 182 en de solidaire organisaties:"We zijn van mening dat het gedane voorstel getuigt van groeiend begrip binnen CDA en VVD voor de precaire situatie van de 182.

Wij spreken ons uit tegen de continuering van de onzekerheid waarin de 182 zich nu al jarenlang bevinden. Wij dringen bij de Ministerraad aan op een spoedige positieve beslissing, een verblijfsvergunning voor de 182". Het advies, van de Kamerfracties van CDA en VVD om het besluit tot uitzetting op te schorten wordt beantwoord met voortzetting van de hongerstaking.

Verklaring hongerstakers:"Honger naar eer humaner recht is de politieke motivatie van de hongerstaking".Op woensdagavond toen de laatste uren van het ultimatum naderden begon om 8 uur een grote manifestatie, waar sprekers namens PvdA, PPR, PSP, CPN, FNV, Arjos, de advocaten Van Bennekom, IKB en D'66 het woord voerden. De groep Kladdaradátsj trad o.a. op met aangepaste teksten. Ongeveer 1500 mensen waren aanwezig; de stemming was vastbesloten en zeer enthousiast. De solidariteit bereikte in deze afgelopen week een hoogtepunt. Honderden mensen brachten een bezoek aan De Duif. De solidariteitsverklaringen en telegrammen stroomden binnen. Er werden ook bloemen en levensmiddelen gebracht. Met name de steun van kerkelijke organisaties, zoals Algemeen Diaconaal Bureau van de Gereformeerde Kerken, Raad van Overheid en Samenleving van de Hervormde Kerken, Pax Christie, Nederlandse Missieorganisaties etc. Ook de dekens van Amsterdam verklaarden zich solidair. Namens het FNV brachten de heren Spit en Damming een bezoek aan De Duif, namens het CDA de heer Bruins- Slot, namens D'66 Jan Terlouw, namens de CPN Joop Wolff.

Joris Ivens, prof. Bianci e.a. bekende persoonlijkheden betuigden hun solidariteit. De buitenlandse pers besteedde aandacht aan de Aktie. Steeds meer steden zochten contact voor de oprichting van plaatselijke stuurcomités. Het NOVIB o.a. stortte f 5000,- enX-Y f 1000,- t.o.v. de Aktie. 182 BLIJIVEN

10 augustus
De ministerraad neemt het voorstel van de fractievoorzitter over. Reactie van de 182 en de solidaire organisaties: De manoeuvre van de staatsecretaris om de beslissing over de 182 af te schuiven op de raad van state wijzen wij met kracht van de hand. De jarenland durende onzekerheid van de 182 wordt hierdoor nodeloos verscherpt en verlengd. Het uistellen van de beslissing vertalen wij daarom als een poging om de groeiende solidariteit met de 182 onder brede lagen van de bevolking te ondervragen. Het omzeilen van een politieke beslissing door een juridische toetsing is politiek onverantwoord gedrag. Wij eisen een verblijfsvergunning nu voor de 182. Nu de directe arrestatiedreiging en daarmee de noodzaak tot bescherming d.m.v. de kerkdienst tijdelijk is weggevallen, wordt de kerkdienst onderbroken. Een delegatie uit De Duif bestaande uit afgevaardigden uit de 182 Marokkanen, een afgevaardigde van het KMAN, het FNV en de Nederlandse hongerstakers brengt na afloop van de Ministerraadsvergadering een bezoek aan staatssecretaris Haars. Zij dringen er bij haar op aan een einde te maken aan de onzekerheid waarin de met uitzetting bedreigde Marokkanen verkeren.

Staatssecretaris Haars antwoordt dat het voeren van acties op zichzelf geen recht van legalisering schept.. Volgens Haars is de kans groter, dat de Marokkanen moeilijkheden zullen ondervinden, wanneer zij tegelijk in Marokko aankomen, dan wanneer zij een voor een naar hun vaderland terugkeren. De nieuwe feiten van Amnestie zullen volgens haar voor de Raad van State geen aanleiding zijn om ten gunste van de 182 te beslissen. Tenslotte vraagt zij begrip voor haar positie. s 'Avonds start er een nieuwe groep Nederlandse hongerstakers onder wie de missiesecretaris van het bisdom Utrecht en de voorzitter van de PPR, om de 1e groep af te lossen.

12 augustus 1978
Veel  solidaire organisaties protesteren bij staatssecretaris Haars tegen de nodeloze verlenging van de nu al  jaren durende onzekerheid voor de 182.

Vanuit uit Utrecht wordt er een demonstratieve fietstocht naar de woning van Mw. Haars in Breukelen gehouden..150 mensen fietsen mee. Omdat de staatssecretaris j afwezig geeft, wordt een petitie overhandigd aan de burgemeester van Breukelen, waarin het Utrechts solidariteitscomité met de Marokkanen de staatssecretaris verzoekt alsnog een verblijfsvergunning af te geven. Het Kollege van B & W Utrecht doet een beroep op Mw. Haars om af te zien van uitwijzing en om "om humanitaire redenen genade voor recht te laten gelden".

13 augustus 1978
Opnieuw vindt er in De Duif een oecumenische dienst plaats. s’ avonds wordt er een popconcert gegeven in de Amstelkerk, 'georganiseerd door "Rock against Racisme". Presentatie door Freek de Jonge. Optreden van Bots en de Marokkaanse muziekgroep Al Jalya

15 augustus 1978
Zitting van de Raad van State. Voorzitter Van Rijckevoorsel benadrukt bij het. begin van de zitting dat de staatssecretaris staatsrechtelijk steeds de vrijheid heeft om ondanks een negatieve uitspraak van de Raad van State een verblijfsvergunning te verlenen. Hiermee leest de voorzitter Mw. Haars staatsrechtelijk de les en schuift tevens de politieke beslissing terug naar het ministerie van Justitie.- Het blijkt dat de staatssecretaris haar wettelijke plicht om alle stukken die op de zaak betrekking hebben te overleggers, heeft geschonden: er ontbreken verschillende documenten. De voorzitter verzoekt het ministerie van Justitie op scherpe wijze om de ontbrekende stukken te overleggen. Dit leidt tot een nieuw uitstel in de legalisatieprocedure van de 182.

Reactie 182, Nederlandse hongerstakers en solidaire organisaties: ".... Wij rijn hevig ontsteld dat het blijkbaar ongelijk is dat de procesgang door justitie wordt opgehouden..... Wij verwachten dat de politiek daarvoor verantwoordelijken deze gang van zaken terdege onderzoeken..... deze mogelijkheid benut wordt om de 182 niet het slachtoffer te aten worden van verder uitstel en een verblijfsvergunning nu wordt. verstrekt. Het FNV heeft- f5.000,- ter beschikking gesteld aan de Marokkaanse hongerstakers. en delegatie van de Raad van Kerken, waaronder Prof. H. Berkhof, voorzitter van de Raad van Kerken, en Ds. G. Mak, praeses van de Generale Synode van de gereformeerde Kerk, brengt een bezoek aan De Duif om zich terdege te informeren over de situatie, van de 182, waarin ij na de zitting"van de Raad van State zijn komen te verkeren. CNV schrijft in hun blad "De Gids": geen bezwaar tegen afgeven verblijfsvergunning 182 door Mevr. Haars op humanitaire gronden. (V. kr. woe. 16 augustus)

17 augustus
Op een pers conferentie in De Duif wordt en tweede open brief aan de 2e kamer verlegd waarin ingegaan wordt op de gevolgen van de zitting van de Raad van state voor de 182. Doel: De 2e kamereden te informeren over de voortgang van het proces van de 182. De voorzitter van het KMAN spreekt zijn verontwaardiging uit over het feit dat e 182 speelbal dreigen te worden in en politiek steekspel.

Herman Verbeek, voorzitter PPR, sprekend namens de Nederlandse solidaire hongerstakers, noemt de afgelopen week een zwarte week voor regering en regeringspartijen. Hij noemt de situatie bijna onhoudbaar vanwege spanningen en uitputting bij de groep van 182 en de solidaire Nederlanders. Hij eist verblijfsvergunning nu op humanitaire gronden.

Jan van der Molen zegt namens het Diaconaal Bureau van de Gereformeerde Kerken financiële steun toe, met name daar, waar de betrokken Marokkanen hun financiële verantwoordelijkheid t.o.v. gezin en familie in Marokko niet meer kunnen dragen: "Maar waar nood is, zal geholpen worden.,"

Het VNO brengt de verklaring uit: geen ondermijning regularisatieregeling. Zij tellen dat de 182 in het kader van de regularisatie uitgewezen moeten worden.

Voorts dat mocht Mevr. Haars besluiten de 182 alsnog op humanitaire gronden een verblijfsvergunning te verlenen, dan is dat een zaak van vluchtelingenbeleid, waarin de werkgeversorganisaties geen enkele verantwoordelijkheid dragen.

Vrijdag 18 augustus
In het weekend van 18 tot 20 augustus vinden in Groningen, Leiden, Haarlem, IJmuiden, Gouda, Rotterdam, Den Haag, Utrecht, Eindhoven, Den Bosch, Nijmegen, Delft, Zaandam en Beverwijk acties, manifestaties en andere activiteiten plaats om een verblijfsvergunning voor de 182 te eisen.

Zondag 20 augustus
De Aron kerk keek T die in het kader van de internationale zomerweken in de Mozes en Aáronkerk jaarlijks door het KMAN georganiseerd wordt, werd vandaag begonnen met een bijeenkomst ter ondersteuning van de actie van de 182 voor een verblijfsvergunning.

De manifestatie werd druk bezocht door vooral Marokkaanse arbeiders, honderden van hen, die een verblijfsvergunning eisten voor hun kameraden.
Uit naam van de aanwezige Marokkaanse arbeiders werd een brief gestuurd aan Mevr. Haars, waarin een verblijfsvergunning' wordt gevraagd voor de 182.
De aanwezige Marokkanen bedankten de publieke opinie, voor "hun solidariteit die ons vertrouwen geeft en weerstand tegen de intimidatie die op ons werd uitgeoefend'."

zaterdag 26,zondag 27 aug.
De 182 en de solidaire organisaties organiseren zaterdag 26 augustus om 14.00uur • een landelijke manifestatie op het Amstelveld. De landelijke demonstratie vertrekt om 15.00 uur vanaf het Amstelveld naar het Waterlooplein.

Daar begint om 16.00 uur
een twee dagen durend benefietconsert. Hier treden groepen van verschillende muzikale richting en op uit solidariteit met de182.

Zondagochtend om 10.30 begint een oecumenische dienst.